şii,yaklaşşş, eski bayramların nerede olduğunu söylicem sana...

Kimse haklı değil, ama ben haklıyım. Bir tek ben haklıyım “nerde o eski bayramlar” demekte. Yaşlandım huleeeynnn. Biz de bayramlar aynen eskisi gibi, değişen hiçbir şey yok. Eskiden ben hizmet etmez kuzenlerimle bahçede oynar , ondan bundan harçlık toplardım. Ohooo, dünya umurumda olmazdı. Annemin özene bözene hazırladığı bayram kıyafetlerimi akşam eve girdiğimde kimse tanıyamazdı filan. Büyükler bizi aralarına alsın, ne konuştuklarına kulak misafiri olalım, bizi ciddiye alsınlar diye çırpınır dururduk . Şimdilerde bu ebeveyn tayfası bulunduğumuz ortama girerken izin istiyor, bizimle ve konuştuklarımızla ilgileniyorlar, bize hizmet ediyorlar. Gürültü yapıp, kahkahalarımız yükseldiğinde sessizce ortamı terk edip onlardan rahatsız olmayalım diye odalarına  çekiyorlar. İlgi bekliyorlar yahu, bizden nan, bizdeeeenn. Konuştuklarımızla, meraklarımızla, hayata bakış açılarımızla ilgileniyorlar. Biz harala gürele tartışıyoruz, olmadı ortak dertlerimizden, hayatın zorluklarından, iş yaşamından, yediğimiz kazıklardan bahsediyoruz bilmiş bilmiş. Haklıyım yaa ben haklıyııımmmm eski bayramlaır özlemekte. Yaşlandııııııııımmmmmmmm bilmem fark edebiliyor musunuz???

Bu yetmezmiş gibi, eskiden tek derdimiz "senin ne kadar kağıt paran var,  kaç şeker kaç  hediye topladın, kimin evinde çikolata var" iken şimdi, oturup gülmekten fırsat bulduğumuzda konuştuğumuz konular derinleştikçe derinleşiyor. (Halbuki bir keresinde ben hepsinden çok para toplamıştım da sonra o paralarla annem ne yaptı onu hatırlayamıyorum işte !!! )Başladığımız nokta ve devamında dehşetle karışık bir sağanak zihin yorgunluğu yaşıyorum sohbetlerimizde. Aynı familyadan olmaktan muzdarip bir grup değişik medeni hallerde insan , farklı hayat ve şehirlerde aynı dert ve sorunlardan bahsediyor buluyor kendini. Bu tuhafff, hepimizi nasıl aynı şekilde şartlandırmışlar ve bu kadar birbirimize benzememizi sağlamışlar, “bunun sırrını bize öğretsinler madem, zaman kötü, biz de çocuklarımızı o şekilde büyütürüz” diyoruz. Zeka pırıltısı bi tanesi cevap patlatıyor oradan “merak etmeyin, bizi bu hale getirdiklerine göre o yeteneği de işlemişlerdir kodlarımıza” diye. Bu ortak yazgıların açılımları yapılır ilerde yine bu civarda…

Artık eskiden yaptığımız şeyleri , başımıza gelen tuhaflıkları anlatarak gülüyoruz. Birlikte pek bir şey yapamaz olduk çünkü. Bayramlar aynı işte, yine hep beraberiz. Ekip aynı ekip. Eksikler var , eksiklerin yerini dolduran ertılar da var tabiki. Ortada dolanan küçük çocuklar bile var harçlık toplyan, el öpen, konuşmaya yeni başlan, susmayan, üstünü başını kirleten. Yani anlayacağınız , bayramlar aynı eski bayramlar…bir yere gittikleri yok...duymicaam bidaaaa...